ایران را بگردیم...

طرح ۲ میلیارد دلاری برای نابودی خلیج فارس؟!

با تشکر از خانم ناظری عزیز برای اطلاع رسانی این موضوع.

كوه و دره و دشت و گل و كفشدوزك و گوسفندان پروار و هندوانه و من و عشاير با صفا و دوغ و باران و رودخانه و تنگه و رنگين كمان و ابرها و آسمان زيبا و بهار و ...

 عكس هاي بيشتر از طبيعت زيباي دره دايي اليگودرز...

عکس پانورامای دشت هویج، قله آتشکوه، قله ريزان، قله پرسون و قله ساكا... (بر روی عکس کلیک کنید)

توضیح عکس: دشت هویج در وسط عکس دیده می شود. سمت چپ قله پرسون است. کوهنوردان بر روی قله ریزان ایستاده اند. قله آتشکوه بلندتری قله منطقه در سمت راست عکس دیده می شود. و قله ساکا در سمت چپ قله آتشکوه و نزدیک تر به دشت هویج دیده می شود.

 ادامه عكس ها و گزارش كامل برنامه...

نمایشگاه شکوه ایران به نمایش ۱۵۰ شیء از دوران پارینه سنگی تا نمونه های نادری از دوره قاجاریه پرداخته که این اشیاء بیش از ده سال بیرون از ایران و در نمایشگاه های خارج از کشور حضور داشته اند.

جام زرين با نقش برجسته گاو بالدار - مارليك گيلان

 این نمایشگاه تا ۱۰ اردیبهشت ماه ۸۹ ادامه دارد. امیدوارم فرصت کنید یه سر به موزه بزنید که واقعا ارزشش رو دارد...

ادامه عکس ها...

چند روز پیش در نمایشگاه دوربین های دیجیتال تهران به صورت کاملا اتفاقی یکی از همنوردان اولین برنامه جدی کوهنوردی خودم رو دیدم؛ جناب آقای اسدی از كوهنوردان جوان و قديمي كه به قول ايشون وقتي من يه بچه دبيرستاني بودم، افتخار داشتم به همراه جمع ديگري از كوهنوردان به قله كهار صعود كنم. ايشون لطف كردند و عكسي پرخاطره از اون برنامه برام فرستادند...

قله كهار (مهرماه ۷۹) عكاس: ناشناس (راستش يادم نيست كي عكس رو ازم گرفت )

جانپناه كهار  عكاس: علي رضا اسدي - نفر دوم نشسته از راست

نفر اول نشسته از چپ منم! انگار اومدم سر تمرين هندبال  يه نگاهي به لباس و كفش من بندازيد... با همون لباسي كه ميرفتم تمرين و همون كتوني هاي سالن اومدم قله ۴۰۵۰ متري كهار! تازه چون گفتند هوا خيلي سرده مجبور شدم كت سربازي برادرم رو قرض بگيرم  خداييش وقتي انگيزه باشه كمبود امكانات و حرف هايي از اين دست بهانه است. البته اين به معني در نظر نگرفتن جانب احتياط نيست.

اون شب تو جانپناه(البته فكر كنم به من جا نرسيد بيرون موندم) تا صبح خوابم نبرد. فكرش رو بكنيد اولين تجربه شب ماني تو كيسه خواب سربازي هيئت كوهنوردي كه فقط اسم كيسه خواب رو يدك ميكشه و تقريبا چيزي ازش نمونده، توقع خوب خوابيدن يه مقدار زياده...

يادمه وقتي برگشتم خونه براي اولين و آخرين بار تو زندگيم (تا به اكنون) نزديك ۲۰ ساعت پيوسته خوابيدم و شنبه مدرسه رو پيچوندم كه البته دردسر ساز شد

تشكر ويژه از علي رضا اسدي عزيز كه باعث شد اين خاطره شيرين دوباره زنده بشه