چند روز پیش در نمایشگاه دوربین های دیجیتال تهران به صورت کاملا اتفاقی یکی از همنوردان اولین برنامه جدی کوهنوردی خودم رو دیدم؛ جناب آقای اسدی از كوهنوردان جوان و قديمي كه به قول ايشون وقتي من يه بچه دبيرستاني بودم، افتخار داشتم به همراه جمع ديگري از كوهنوردان به قله كهار صعود كنم. ايشون لطف كردند و عكسي پرخاطره از اون برنامه برام فرستادند...
قله كهار (مهرماه ۷۹) عكاس: ناشناس (راستش يادم نيست كي عكس رو ازم گرفت 
)
جانپناه كهار عكاس: علي رضا اسدي - نفر دوم نشسته از راست
نفر اول نشسته از چپ منم! انگار اومدم سر تمرين هندبال 
يه نگاهي به لباس و كفش من بندازيد... با همون لباسي كه ميرفتم تمرين و همون كتوني هاي سالن اومدم قله ۴۰۵۰ متري كهار! تازه چون گفتند هوا خيلي سرده مجبور شدم كت سربازي برادرم رو قرض بگيرم 
خداييش وقتي انگيزه باشه كمبود امكانات و حرف هايي از اين دست بهانه است. البته اين به معني در نظر نگرفتن جانب احتياط نيست.
اون شب تو جانپناه(البته فكر كنم به من جا نرسيد بيرون موندم
) تا صبح خوابم نبرد. فكرش رو بكنيد اولين تجربه شب ماني تو كيسه خواب سربازي هيئت كوهنوردي كه فقط اسم كيسه خواب رو يدك ميكشه و تقريبا چيزي ازش نمونده، توقع خوب خوابيدن يه مقدار زياده...
يادمه وقتي برگشتم خونه براي اولين و آخرين بار تو زندگيم (تا به اكنون) نزديك ۲۰ ساعت پيوسته خوابيدم و شنبه مدرسه رو پيچوندم كه البته دردسر ساز شد 
تشكر ويژه از علي رضا اسدي عزيز كه باعث شد اين خاطره شيرين دوباره زنده بشه 
